Pedofilia i edukacja seksualna to pola bitewne wielkiej wojny kulturowej w dzisiejszym świecie.

Latem 1917 r. Bolesław Leśmian, będąc z wizytą u rodziny w Iłży, spotkał Dorę Lebenthal. Zakochał się bez reszty, od pierwszego wejrzenia. 40-letni poeta miał wówczas żonę i kochankę. Z żadną nie zerwał, te trzy kobiety będą z nim związane do końca życia. We trzy staną nad jego grobem. Ale to dla Dory napisał „Malinowy chruśniak” – najpiękniejszy cykl erotyków w poezji polskiej.

Jedność erotyczna zajmuje centralne miejsce w starożytnej kosmologii, religii, filozofii i kulturze Indii. Religia nakazuje dbać o kamę, czyli rozkosze cielesne.

Mówienie o seksie i wszelkich aspektach cielesności jest równie pociągające jak czynności z tą cielesnością związane. Co więcej, opowiadactwu nie towarzyszy żaden wysiłek ani nieprzewidziane znaczące konsekwencje. Publicznie jednak Polak posługuje się wciąż niewielkim zasobem słów. Klnie jak szewc lub dryfuje w kierunku suchych terminów medycznych. I nie pomaga dostępna bogata literatura. Kiedy trafia do lekarza od tak zwanych „dolnych partii”, nie potrafi często nazwać prawidłowo części swojego ciała. O czym to świadczy? Przede wszystkim o drobnomieszczańskiej, a potem socjalistycznej pruderii. I trochę o tym, że jaki język – taki przedmiot przezeń opisywany, czyli polski seks.

Almodovar zajął się ostatnio nekrofilią („Porozmawiaj z nią”), Nabokov zajmował się pedofilią („Lolita”) – dla obydwu była to okazja do rewizji poglądów na erotykę.

W Indiach uważa się, że lepiej pokochać kogoś, kogo się poślubiło, niż poślubić kogoś, kogo się pokochało. Ślub jest kontraktem. Uczucie wygasa, kontrakt – nie.

Oglądanie telewizji stało się dla wielu ludzi środkiem na bezsenność. Ci, którzy dobrze śpią, opuszczają sporo interesujących pozycji, ale też unikają przemocy i wątpliwej estetyki programów erotycznych.