POLITYKA

Czwartek, 23 maja 2019

Polityka - nr 4 (4) z dnia 2019-04-24; Pomocnik Historyczny. 2/2019. Dzieje wspólnej Europy. Wydanie II uzupełnione; s. 102

Detale

Andrzej Lubowski

Alcide De Gasperi

Dłużej niż ktokolwiek inny zdołał się utrzymać na fotelu premiera Włoch (1945–53). W 1952 r. otrzymał nagrodę Charlemagne za swe proeuropejskie zaangażowanie – przed Schumanem (art. s. 93), Monnetem (art. s. 91) i Adenauerem (art. s. 101). A w styczniu 2016 r. Franciszek obiecał, że zrobi, co w papieskiej mocy, aby przyśpieszyć jego beatyfikację.

Alcide de Gasperi (1881–1954) urodził się w Trentino, gdy region stanowił część imperium austro-węgierskiego. W młodości pozostawał pod głębokim wpływem encykliki „Rerum Novarum” papieża Leona XIII, który zyskał sobie przydomek papieża robotników. Wedle tego dokumentu, uważanego za kluczowy dla katolickiej nauki społecznej, Kościół i państwo powinny ze sobą współpracować dla wspólnego dobra, zaś zadaniem Kościoła jest wspieranie pojednania między pracodawcami i pracownikami poprzez nieustanne przypominanie praw i obowiązków wszystkich zainteresowanych.

Jako student de Gasperi zaangażował się w raczkujący ruch chadecki. Stał się współtwórcą, a potem sekretarzem generalnym włoskiej Partii Ludowej. Gdy w 1922 r. do władzy doszedł Mussolini, de Gasperi ...