POLITYKA

Czwartek, 18 lipca 2019

Polityka - nr 17 (2702) z dnia 2009-04-25; s. 98-99

Ludzie i obyczaje

Marcin Kołodziejczyk

Białystok gore!

Rzeka krwi płynie ulicami sennego miasta, unosząc poobcinane ręce i nogi. Tak się dzieje, gdy ambitni ludzie tracą pracę z powodu kryzysu.

Hlehlerehle (Adam, 27 lat, po szkole policealnej, wokalista metalowy, poeta, malarz, aktor, scenarzysta, reżyser, członek białostockiego bractwa wikingów i Słowian) traci robotę jesienią 2008 r. Opadają go myśli o człowieczym być albo nie być; jak to poetów jesienią. Wszystko chciałby utopić we krwi.

Yaroo (Jarek, 30 lat, po kulturoznawstwie, basista metalowy, operator kamery) traci robotę w tym samym czasie co Hlehlerehle. W bezsenne noce gonią go raty kredytu bankowego. Krew powinna spływać kubłami po murach Białegostoku.

Albert (29 lat, po automatyce/robotyce) też wtedy traci robotę. Jesień i bezrobocie to dwie depresje. Śnieg w białostockim parku powinien być czerwony, a ludzkie mięso porozrzucane wokoło.

Wszyscy trzej mają upodobanie do kiczowatych horrorów. Kultowe tytuły gatunku gore bawią ich od dzieciństwa. Wśród nich te trudne do zdobycia: „Martwe zło” (trzy części o inwazji trupów), „Martwica mózgu”, „Zjedzeni żywcem”. A także klasyczny, w niektórych krajach ścigany prawem za zbytnią dosłowność, „Nekromantyk”. Słynny w środowisku niemiecki „Violent Shit” – chałupnicza ...