POLITYKA

Sobota, 20 kwietnia 2019

Polityka - nr 3 (2281) z dnia 2001-01-20; s. 20-22

Kraj / Rozmowa Polityki / • Jak dokończyć reformy • Jak odchudzić państwo • Z kim w koalicji • Co to jest lewicowość

Janina Paradowska

Całe nasze ptactwo

Leszek Miller, przewodniczący Sojuszu Lewicy Demokratycznej

Nie udało się panu przeprowadzić w klubie SLD, aby w głosowaniu nad kandydaturą Leszka Balcerowicza na prezesa NBP nie obowiązywała dyscyplina. To pierwsza taka publiczna porażka. Czy pozycja Leszka Millera słabnie?

Nie był to dla mnie przyjemny moment, to prawda. Okazało się jednak, że opór przeciwko Balcerowiczowi, wynikający z przeświadczenia, że nasz elektorat w tej sprawie wymaga zdecydowanej postawy, był większy niż przypuszczałem. Moje zaś stanowisko brało się z przekonania, że Leszek Balcerowicz i tak zostanie wybrany, bowiem od tego zależała długość kadencji obecnego parlamentu. Jeżeli więc wynik głosowania był przesądzony, a my możemy stanąć po wyborach wobec konieczności współpracy z prezesem NBP, to należało zademonstrować większą elastyczność. W czasie wojny krymskiej odbyła się słynna szarża lekkiej brygady, która zakończyła się totalną klęską i jeden z dowódców angielskich obserwując to, co się dzieje, powiedział: to jest bardzo piękne, ale to nie jest wojna, to jest masakra. Otóż chcę powiedzieć, że to, co my zaprezentowaliśmy podczas wyboru prezesa ...

Leszek Miller (ur. 1946 r.) w latach 1963–73 pracował jako elektromonter w Zakładach Przemysłu Lniarskiego w Żyrardowie. W 1977 r. ukończył studia politologiczne w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Warszawie. Od 1969 r. do końca w PZPR, od 1988 – sekretarz Komitetu Centralnego i członek Biura Politycznego. Uczestnik obrad Okrągłego Stołu. W latach 1990–97 sekretarz generalny, a następnie wiceprzewodniczący SdRP, w latach 1997–99 przewodniczący tej partii. Minister pracy w rządach W. Pawlaka i W. Cimoszewicza, w latach 1996–97 kolejno minister szef b. URM i min. spraw wewnętrznych i administracji. Od lipca 1999 r. przewodniczący SLD.