POLITYKA

Niedziela, 18 sierpnia 2019

Polityka - nr 17 (2190) z dnia 1999-04-24; s. 34-35

Kraj

Joanna Solska

Chory zarabia leżąc

Mówi się, że życie ludzkie jest bezcenne. Ale żeby je ratować, potrzebne są pieniądze. Ile? W Polsce na leczenie publiczne przeznacza się ok. 150 dolarów na głowę, w USA - ponaddwudziestokrotnie więcej. I tu, i tam za mało. Tymczasem politycy wszystkich opcji obiecują każdemu obywatelowi za te 150 dolarów "bezpłatne leczenie" (konstytucja) "na możliwie najwyższym poziomie" (Karta Pacjenta). Kłamią. To kłamstwo pozwala unikać odpowiedzi na pytanie: kto i według jakich kryteriów dokonuje selekcji pacjentów, będącej niekiedy zgodą na faktyczną eutanazję.

Reforma służby zdrowia, choć fatalnie przygotowana, uświadomiła zarówno pacjentom jak i lekarzom, że leczenie nie jest darmowe. Hormon wzrostu na dwumiesięczną kurację dla dziecka kosztuje około 8 tys. zł. Przeszczep wątroby i roczne utrzymanie chorego przy życiu po tej operacji - ponad 200 tys. zł, przeszczep serca i roczna kuracja - ponad 92 tys. zł. Na te koszty składamy się wszyscy i wiemy, jaki jest nasz udział - pracodawca każdego miesiąca zaznacza na pasku, jaką część naszych zarobków otrzymała kasa chorych. Stworzenie mechanizmów zmuszających służbę zdrowia do liczenia pieniędzy miało spowodować, że będą one wydawane bardziej racjonalnie. Na razie ujawniło przede wszystkim różnice interesów pomiędzy poszczególnymi ogniwami systemu ochrony zdrowia, które chaotycznie walczą o przetrwanie i pieniądze.

Pijani pracują na trzeźwych

Najważniejszym ogniwem zreformowanej służby zdrowia miał być tzw. lekarz pierwszego kontaktu, tymczasem okazuje się on ogniwem najsłabszym. Miał być sitem zatrzymującym liczne, a niepotrzebne i kosztowne wizyty u specjalistów. Stał się barierą, często nie do sforsowania przez chorego, który ...