POLITYKA

Wtorek, 18 czerwca 2019

Polityka - nr 36 (2721) z dnia 2009-09-05; s. 82-83

Ludzie i obyczaje

Marcin Piątek

Czas asa

O Michale Bąkiewiczu mówią: as z rękawa. Na trwających właśnie mistrzostwach Europy siatkarzy w Turcji trener będzie go musiał często wyciągać.

Pasowanie na asa odbywa się na ogół w następujących okolicznościach: zespół pęka, z przyjęciem piłki jest marnie, zagrywka nie robi na rywalach żadnego wrażenia, więc trener decyduje się posłać w bój zawodnika, który ma odwrócić kartę i dać dobry przykład. Ten wchodzi i robi, co ma przykazane – serwuje z prędkością światła, przyjmuje każdą piłkę z aptekarską dokładnością, rozgrywający dostaje ją jak na tacy, punkt jest formalnością. Wraca spokój, pewność ruchów, nogi przestają drżeć.

Takich siatkarzy cenią fachowcy, ale oku kibica ich znaczenie na ogół umyka. Bąkiewicz nie funkcjonuje w szerszej świadomości jako jeden z najlepszych polskich przyjmujących. Jeśli już coś się z nim kojarzy, to asy serwisowe, po których demonstruje swój firmowy gest – wyrzut przed siebie zaciśniętych pięści, przy akompaniamencie bojowego okrzyku. – Michał to najlepszy siatkarz zadaniowy, jakiego w życiu widziałem. Obejrzałem wiele meczów z jego udziałem i na palcach jednej ręki mogę ...