POLITYKA

Sobota, 25 maja 2019

Polityka - nr 11 (2341) z dnia 2002-03-16; s. 32-33

Kraj

Mariusz Janicki

Dół dał głos

Rząd chce mieć w SLD posłuszną bazę, ale teren zaczyna się buntować

Sojusz Lewicy Demokratycznej sprawnie wymienił swojego sekretarza generalnego, ale nie jest w stanie zmienić poglądów części działaczy, którzy coraz wyraźniej krytykują dworski styl rządzenia ugrupowaniem. Żale i konflikty wewnątrz Sojuszu osiągają stan fermentu. Czy Leszek Miller nad nim zapanuje?

Ferment w Sojuszu ma trzy podstawowe źródła. Pierwsze wynika z głębokiego niezadowolenia z lewicowych rządów. Działacze pytają, po co było powoływać przed wyborami 40 zespołów programowych, produkować setki stron opracowań i zasięgać rad ekspertów, skoro dzisiaj jest to w większości makulatura. Przedstawiciele SLD w terenie złożyli masę bardzo konkretnych obietnic, których spełnienie jest teraz absolutnie niemożliwe, a alibi polegające na wytykaniu nieudolności gabinetowi Jerzego Buzka już się wyczerpało. Tadeusz Iwiński mówił w czasie niedawnej Konwencji Krajowej o syndromie partii pustych butelek; przed wyborami nalewa się do nich smakowity koktail obietnic, a zaraz po wyborczym sukcesie butelki znów są puste.

Termin do czerwca

Wyczuwa się, iż cierpliwość działaczy w tej mierze wyraźnie się kończy. Można usłyszeć, iż rząd musi niezwłocznie przedstawić jakieś spektakularne pomysły o zdecydowanie lewicowej proweniencji, aby dać argumenty do dyskusji podczas spotkań z zaniepokojonym elektoratem. Jako termin nieprzekraczalny podaje się tu koniec czerwca, czyli czas skompletowania list kandydatów Sojuszu do ...

Od PZPR do SLD

styczeń 1990 – samorozwiązanie PZPR na ostatnim zjeździe partii i powołanie Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej; Aleksander Kwaśniewski przewodniczącym Rady Naczelnej, a sekretarzem generalnym Leszek Miller. Deklarację przystąpienia do SdRP podpisało ok. 1000 delegatów byłej PZPR; w ciągu trzech lat jej liczebność wzrosła do 60 tys.

jesień 1990 – sejmowy Klub Lewicy Demokratycznej skupia środowiska lewicowe popierające kandydaturę Włodzimierza Cimoszewicza na prezydenta (m.in. SdRP, Demokratyczna Unia Kobiet, Unia Wolnych Spółdzielców, ZSMP).

lipiec 1991 – zawiązuje się koalicja wyborcza pod nazwą Sojusz Lewicy Demokratycznej (15 ugrupowań, największe OPZZ).

październik 1991 – SLD uzyskuje 12 proc. poparcia i wprowadza 60 przedstawicieli do Sejmu i 4 do Senatu; przewodniczącym klubu parlamentarnego SLD zostaje Aleksander Kwaśniewski, lider SdRP.

wrzesień 1993 – SLD wygrywa wybory parlamentarne: 20,4 proc. głosów, 171 miejsc w Sejmie i 37 w Senacie. Kwaśniewski nadal szefem klubu parlamentarnego SLD. 1993–1997 rządy koalicyjne wspólnie z PSL.

listopad 1995 – kandydat lewicy Aleksander Kwaśniewski wygrywa wybory prezydenckie. Na stanowisku szefa SdRP zastępuje go Józef Oleksy.

wrzesień 1997 – w wyborach do Sejmu SLD zdobywa 27,1 proc., wobec wygranej AWS przechodzi do opozycji.

grudzień 1997 – Leszek Miller łączy stanowiska przewodniczącego klubu parlamentarnego SLD z szefostwem SdRP.

wrzesień 1998 – sukces SLD w wyborach samorządowych (33 proc. poparcia); Miller poddaje pomysł przekształcenia koalicji w partię.

kwiecień 1999 – formalne powołanie SLD jako partii politycznej. Deklaracji nie podpisują niektórzy z wcześniejszych koalicjantów: PPS, Ruch Ludzi Pracy, Krajowe Przedstawicielstwo Emerytów, Rencistów i Inwalidów; Miller zostaje tymczasowym przewodniczącym.

czerwiec 1999 samorozwiązanie się SdRP.

grudzień 1999 I Kongres SLD wybiera Millera na przewodniczącego.

październik 2000 – kandydat lewicy Aleksander Kwaśniewski ponownie wybrany na prezydenta.

grudzień 2000 SLD podpisuje przedwyborczą umowę koalicyjną z Unią Pracy.

wrzesień 2001 – pod wodzą Leszka Millera koalicja SLD-UP wygrywa wybory parlamentarne (41,04 proc.) uzyskując 216 mandatów poselskich i 75 senatorskich; tworzy rząd wspólnie z PSL. Obecnie SLD liczy ponad 115 tys. członków.

oprac. I. Kochanowska