POLITYKA

Sobota, 24 sierpnia 2019

Polityka - nr 4 (4) z dnia 2019-04-24; Pomocnik Historyczny. 2/2019. Dzieje wspólnej Europy. Wydanie II uzupełnione; s. 23

Detale

Bartosz Nowacki

Gajusz Juliusz Cezar

Od ostatniego członu jego nazwiska ukuto termin na określenie monarchy, któremu przypisywano rangę i honor wyższe od króla oraz nazwę nadkrólestwa, z którym wiązano pewne koncepcje uniwersalistyczne. Gajusz Juliusz Cezar (100–44 p.n.e.), mąż stanu i wielki wódz rzymski z prastarego rodu patrycjuszowskiego Juliuszów, karierę polityczną rozpoczął późno. Zdobywał popularność jako oskarżyciel sądowy i świetny mówca. Choć wywodził się z arystokracji, działał w stronnictwie popularów dbających o interesy plebejuszy. Dopiero w wieku 32 lat został kwestorem prowincji Hiszpania Dalsza. Później jako edyl kurulny kupował sobie przychylność ludu, fundując za pożyczki pyszne igrzyska gladiatorskie. W 62 r. został pretorem, a rok później wyjechał do prowincji Hiszpania Dalsza. Po raz pierwszy zabłysnął jako utalentowany wódz, a przy okazji zdobył znaczną fortunę, dzięki czemu mógł spłacić długi.

W 60 r. z Pompejuszem Wielkim i Markiem Krassusem utworzył triumwirat, który miał gwarantować, że w Rzymie nie będzie się działo nic, co mogłoby ...