POLITYKA

środa, 21 sierpnia 2019

Polityka - nr 21 (2299) z dnia 2001-05-26; s. 43-46

Świat

Adam Krzemiński

Generacja Golfa

Chcemy wszystko i natychmiast

Jakich Niemców będziemy niebawem mieć za sąsiadów? Młodzi sadowiący się z wolna za co ważniejszymi biurkami Republiki Federalnej są rozpieszczeni, egoistyczni i apolityczni. Ich zaletą jest ponoć optymistyczny pragmatyzm, poczucie dobrego smaku i autoironia. „Potrafiliśmy godzinami dyskutować, czy można do sandałów nosić skarpetki, ale obojętne nam było, czy będzie rządzić SPD czy CDU” – wyznaje Florian Illies, 29-letni autor kultowej książki „Generacja Golfa. Inspekcja” (Generation Golf. Eine Inspektion, Berlin 2000), która w ciągu niespełna roku rozeszła się w ponad pół miliona egzemplarzy!

Niemcy podglądają swe dzieci urodzone w latach 1965–1975 z mieszanymi uczuciami. Oto wchodzi na scenę kolejne sceptyczne pokolenie, którego doświadczeniem nie był jakiś wielki wstrząs, lecz życie wśród konsumpcyjnych gadgetów i markowych towarów. Wychowywało ich poprawne politycznie pokolenie ‘68; rodzice chodzili kiedyś na demonstracje, angażowali się na rzecz Trzeciego Świata i ekologii, a na śniadanie jadali müssli – zalewaną mlekiem odżywczą mieszankę z płatków owsianych, orzechów i suszonych owoców. Sami nie wyrośli na rebeliantów. Spod kontroli rodziców wymykali się nie poprzez bunt, lecz zgrabnym oportunizmem i poszerzaniem sfer konsumpcji. Wrażliwi na najmniejsze wahnięcie mody byli kompletnie uzależnieni od świata mediów i kultury masowej. W klasie dzielili się na frakcję Geha lub Pelikan – od konkurencyjnych marek piór – a dziś są zajęci New Economy i grą na giełdzie. Pytani o „wewnętrzne wartości”, jakimi się kierują, odpowiadają: o tak, te akcje mają pewne ukryte możliwości... – ironizuje Illies.

Wielkim wychowawcą tego pokolenia był Harald Schmidt, błyskotliwy kabareciarz, zgrywający wielkiego cynika – ...