POLITYKA

Sobota, 24 sierpnia 2019

Polityka - nr 4 (4) z dnia 2019-04-24; Pomocnik Historyczny. 2/2019. Dzieje wspólnej Europy. Wydanie II uzupełnione; s. 36

Detale

Adam Szostkiewicz

Grzegorz VII

Jest symbolem prymatu papiestwa nad cesarstwem, jego imieniem nazwano też głęboką reformę Kościoła. Kardynała Hildebranda (1020–85) wybrał na papieża lud rzymski w 1073 r., skandując jego imię, a kolegium kardynalskie głosu ludu usłuchało. Przyjął imię Grzegorza VII. Urodził się w Toskanii, benedyktyńskie śluby zakonne złożył w Lotaryngii, towarzyszył na wygnaniu papieżowi Grzegorzowi VI, którego złożył z tronu król niemiecki Henryk III. Został zaufanym współpracownikiem papieża Mikołaja II. Swoje opinie formułował tak dosadnie, że przezwano go świętym szatanem.

Obejmował Kościół głęboko uwikłany w spory wewnętrzne i konflikty polityczne z monarchią niemiecką. W ówczesnym systemie Kościół popadł w feudalną zależność od władców. Na tym tle narodziło się w nim dążenie do emancypacji od władzy świeckiej (libertas ecclesiae). Grzegorz VII sprzyjał temu dążeniu. Dwa lata po objęciu tronu ogłosił tezy definiujące jego rozumienie prymatu papieskiego (Dictatus papae). Był przekonany, że papieże z woli Boskiej ...