POLITYKA

środa, 21 sierpnia 2019

Polityka - nr 8 (8) z dnia 2019-06-12; Pomocnik Historyczny. 4/2019. Dzieje Japonii; s. 89

Detale

Ewa Pałasz-Rutkowska

Intronizacja

Tak jak ród cesarski, ceremonie intronizacyjne mają w Japonii długą historię. Zawsze najważniejsze było przejęcie regaliów (art. s. 88). Do połowy VII w. było to jednoznaczne z oficjalną intronizacją, potem ceremonie te rozdzielono i tak jest do dziś. Duże zmiany wprowadzono w 1868 r., kiedy na tron wstępował cesarz Meiji (art. s. 91). Wynikało to z przyjętej wówczas polityki podkreślania boskości monarchy, potomka bogini Amaterasu. Podczas intronizacji wykorzystano wyłącznie rytuały shintō, a pozbyto się elementów buddyjskich i chińskich, zakorzenionych w ceremoniach dworskich. Zgodnie natomiast z ponadtysiącletnią tradycją odbyła się na terenie Pałacu Cesarskiego w Kioto, a zgodnie ze zwyczajem przyjętym w połowie XVI w. – w Pawilonie Boskiego Władcy (Shishinden). Tu także odbyły się intronizacje cesarzy Taishō (1915) i Shōwa (1928).

Kolejne zmiany nastąpiły w pierwszej powojennej intronizacji (1990), czego głównym powodem było konstytucyjne rozdzielenie religii od państwa. Ceremonie intronizacyjne podzielono na związane z shintō