POLITYKA

Sobota, 20 lipca 2019

Polityka - nr 5 (2690) z dnia 2009-01-31; s. 59-61

Kultura

Zdzisław Pietrasik

Jestem niepatriotką

Rozmowa z Małgorzatą Szumowską, laureatką Paszportu „Polityki” w kategorii film

Zdzisław Pietrasik: – Jak „33 sceny z życia” były przyjmowane w pani rodzinnym Krakowie?

Małgorzata Szumowska: – Nie wiem, nie było premiery w Krakowie. Nie chciałam, żeby była, ponieważ trudno byłoby mi znieść taką sytuację, że oto przychodzą na pokaz znajomi rodziców, żeby oceniać film Małgosi, którą pamiętają „taką malutką”, i wszyscy na trzy cztery oburzają się. Jak mogłam taki film nakręcić, przecież rodzicie by sobie tego nie życzyli! A ja jestem przekonana, że rodzicie bardzo by się ucieszyli...

Czy film podobałby się rodzicom?

Bardzo by im się podobał! Mój ojciec, który był człowiekiem buntowniczym, prowokującym, na pewno byłby zachwycony, że wreszcie powiedziałam coś swoim głosem. Że udało mi się wyrwać z okopów inteligenckiej krakowskiej rodziny. Matka też byłaby zachwycona, bo była osobą szaloną z natury.

Przed laty miałem okazję poznać pani ojca, ale teraz po obejrzeniu filmu nie mogę już sobie przypomnieć, jak wyglądał. Widzę tylko odtwarzającego go aktora Hudziaka.

Taki podobny?

Coś wię...

Małgorzata Szumowska urodziła się w Krakowie. Jest córką dziennikarki i pisarki Doroty Terakowskiej oraz redaktora i dokumentalisty Macieja Szumowskiego. Dwa lata studiowała historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim. Ukończyła Wydział Reżyserii łódzkiej PWSFTiTV. Zrealizowała filmy fabularne: „Szczęśliwy człowiek” (2000 r.), „Ono” (2004 r.), jeden z fragmentów projektu „Solidarność, Solidarność” (2005 r.) oraz „33 sceny z życia” (2008 r.), za który dostała Paszport „Polityki”, Srebrnego Lamparta na Międzynarodowym Festiwalu w Locarno i nagrodę za reżyserię na festiwalu w Gdyni. Realizuje też filmy dokumentalne, m.in. „Cisza” (1999 r.), „Mój tata Maciek” (2005 r.), „A czego tu się bać” (2006 r.). Sama pisze scenariusze swoich filmów.