POLITYKA

Sobota, 24 sierpnia 2019

Polityka - nr 4 (4) z dnia 2019-04-24; Pomocnik Historyczny. 2/2019. Dzieje wspólnej Europy. Wydanie II uzupełnione; s. 27

Detale

Bartosz Nowacki

Marek Aureliusz

Jego panowanie jest uznawane za ostatni okres złotej epoki rzymskiego cesarstwa. W czasach nowożytnych cieszył się sławą władcy idealnego, chwalił go m.in. Niccolo Machiavelli. W oświeceniu chętnie go czytano, Wolter chwalił za rozum, humanitaryzm i poczucie obowiązku. Jego admiratorem był władca Prus Fryderyk II oraz kanclerz Niemiec Helmut Schmidt.

Marek Aureliusz (121–180 n.e.), cesarz rzymski (od 161 r.) i filozof, wywodził się z wpływowej rodziny Anniuszów o hiszpańskich korzeniach. Od młodości był przygotowywany do pełnienia ważnych funkcji, uczył się pod okiem wybitnych stoików, którzy wpoili mu zasady moralności i umiłowanie prawdy. Był wykształcony, inteligentny i wrażliwy, nie lubił ludycznych rozrywek, a filozofię stoicką starał się stosować w życiu. Cechy te sprawiły, że stał się ulubieńcem Hadriana. Gdy miał 6 lat, wszedł do stanu ekwitów (średniozamożnych), gdy skończył 8, został członkiem kolegium kapłańskiego saliów. To zapowiadało przyszłą karierę, ale chłopiec chciał być uczonym, dlatego nosił prosty płaszcz filozofa i umartwiał ciało.