POLITYKA

Niedziela, 25 sierpnia 2019

Polityka - nr 17 (2242) z dnia 2000-04-22; s. 102-103

Społeczeństwo / Sport

Anna Szulc

Metaliczny krzyk sprintera

Marcin Urbaś – najszybszy biały człowiek

Jest najszybszym, po Pietro Menei, białym sprinterem w historii biegu na 200 metrów. Najszybszym, choć jak na razie bez medalu. Z medalem miał wrócić z halowych mistrzostw świata w Gandawie. Wrócił z kolejną kontuzją. – Mam nadzieję, że to już ostatnia – mówi Marcin Urbaś, długowłosy chłopak z Nowej Huty, którego myśli biegną dziś wyłącznie w stronę olimpiady w Sydney.

To wcale nie było tak, że mały Urbaś biegał od rana do wieczora wokół stołu. Owszem, trudno mu było ustać w miejscu, ale w domu sportowców dziecko z nadmiarem energii nie budziło większego zdziwienia. Na początku Marcin chciał być piłkarzem. Syn gimnastyczki i szczypiornisty ze smutkiem odkrył jednak, że do bramki rzadko udaje mu się trafić. Zauważył tylko, że zadziwiająco szybko do niej dobiega. Pierwsze testy przeszedł w IV klasie szkoły podstawowej. Rok później brał już udział w zawodach. Biegał szybko, ale nie najszybciej...

Nie był rewelacyjny – przyznaje Lech Salomonowicz, który trenuje Marcina Urbasia od 13 lat. – Do głowy by mi wówczas nie przyszło, że wychowuję olimpijczyka. Zastanawiał mnie tylko jego niezwykły upór. Pełna determinacja.

Marcin sam przyznaje, że jest bardzo uparty. Uparł się, że będzie biegał i śpiewał. Nie opuścił w życiu żadnego treningu. Nie chciał też opuścić żadnej próby swojej deathmetalowej kapeli Sceptic. Dla niej zapuścił włosy, budząc tym samym zdumienie innych biegaczy. (Włosy ...