POLITYKA

Piątek, 18 stycznia 2019

Polityka - nr 34 (2770) z dnia 2010-08-21; s. 92-97

Na własne oczy

Olga Mickiewicz

Musi boleć. To nie balet

Dwaj mężczyźni okładają się, duszą, depczą, rzucają sobą o twardą podłogę ringu. Po każdym upadku słychać głośny huk, przeciwnicy krzyczą, klną, prowokują publiczność. – Za-bij go! Za-bij! – skanduje tłum. Tak wygląda gala polskiego wrestlingu.

Walczą Don Roid i Joe Legend. W pewnej chwili Joe wyrzuca o połowę mniejszego Dona poza ring. Don wstaje, po twarzy ścieka mu krew. – Zos-taw go! Zos-taw! – wrzeszczy publiczność.

Gorąco. Głośno. Większość widowni to ludzie młodzi. Przyszło też trochę dzieci, ciągną za ręce zdezorientowanych ojców i dziadków w stronę ringu. Walki toczą się w odrapanym klubie Karuzela na warszawskim Bemowie (Osiedle Przyjaźń, drewniane baraki zostały wzniesione w 1951 r. dla budowniczych Pałacu Kultury). Na Zachodzie wrestling to gigantyczny biznes, gale, na które przychodzą tysiące fanów, gwiazdy, gadżety, federacje, cała popkultura związana z czymś, co należałoby nazwać sportową rozrywką (patrz ramka). W Polsce ta rozrywka dopiero się rodzi. „Wrestling to sport dla debili”, „wszystko udawane”, „idioci, którzy odwalają jakieś teatrzyki” – opinie w Internecie nie są pochlebne.

W istocie walki są reżyserowane. Scenariusz układa organizator imprezy i sami zawodnicy. Wiadomo, kto wygra, chociaż nie wszystko na ringu da się przewidzieć. Zdarza się, że walczący odnoszą prawdziwe, czasami bardzo ...

Zapasy dla kasy

Wrestling to specyficzna zawodowa forma zapasów, najbardziej popularna w krajach Ameryki Północnej, Japonii, Wielkiej Brytanii. Światową popularność zyskał w latach 80. XX w. dzięki transmisjom telewizyjnym i takim zawodnikom jak Hulk Hogan – najsłynniejszy gwiazdor tej dyscypliny. Gala wrestlingu to barwne i brutalne widowisko, w którym zapaśnicy odgrywają różne postaci. Postać typu heel to czarny charakter, często stosujący nieczyste chwyty, by zwyciężyć; tzw. face to bohater pozytywny, publiczność zwykle mu kibicuje, a tweener łączy cechy ich obu.

Zawodowi wrestlerzy są świetnie wytrenowani, wielu przyjmuje sterydy i liczne środki przeciwbólowe, by walczyć bardziej widowiskowo. Często trafiają do tej dyscypliny po zakończeniu kariery sportowej w klasycznych zapasach, kick boxingu itp. Nawet w czasie reżyserowanej walki zdarzają się urazy i wypadki, w tym śmiertelne. W niektórych krajach prawo zabrania więc pokazywania transmisji wrestlingu przed godz. 23, a w niektórych stanach USA dzieci nie mają wstępu na galę. Dobrej klasy zapaśnicy zarabiają około pół miliona dolarów rocznie, a największe gwiazdy po kilka milionów.