POLITYKA

Piątek, 22 lutego 2019

Polityka - nr 40 (2877) z dnia 2012-10-03; s. 28-30

Kraj

Mariusz JanickiMalwina Dziedzic  [współpr.]

Niewiedzący

Przyjęło się sądzić, że w Polsce są niemal wyłącznie głęboko wierzący katolicy oraz zatwardziali ateiści. Nie bierze się pod uwagę szerokiej szarej strefy – agnostyków.

Kolejny już, czwarty Marsz Ateistów i Agnostyków w Krakowie (tym razem pod hasłem Dni Świeckości), podobnie jak wcześniejszy zielonogórski marsz pod tą samą nazwą, może budzić pewne zdziwienie. O ile określenie „wojujący ateista” jest jakoś zrozumiałe, oddaje temperaturę poglądów „przeciwników pana Boga”, o tyle „wojujący agnostyk” wygląda dość osobliwie. Uczestnictwo w demonstracji, z transparentami i okrzykami oznacza zaangażowanie w głęboki spór światopoglądowy. Agnostycyzm natomiast to dość subtelna idea zbudowana z niepewności i zwątpienia, która nie kojarzy się z marszami i zajmowaniem jakiegokolwiek twardego stanowiska. Różnica, jak głosi anegdota, polega na tym, że agnostycy będą mieli na Sądzie Ostatecznym tylko niewyraźne miny, a ateiści będą przerażeni.

Granica może być jednak płynna. Rozpoczynająca się właśnie w Lublinie akcja billboardowa z hasłem „Nie zabijam, nie kradnę, nie wierzę”, choć w założeniach ma być ateistyczna, mogłaby być równie dobrze manifestem agnostyka.

Agnostycy to ...