POLITYKA

Piątek, 23 sierpnia 2019

Polityka - nr 16 (2448) z dnia 2004-04-17; s. 116-121

Na własne oczy

Tomasz Lipko

Nurkowanie ekstre malne

Ze śmieci żyje w Polsce coraz więcej ludzi. I choć do śmietników zaglądają emeryci i ludzie mający pracę – tzw. nurkowanie jest domeną zawodowców. Przegrzebek, czyli amator, zaczyna szperać w śmieciach, kiedy go przyciśnie głód. Nurek – zanim zgłodnieje.

Gustaw i Kacper są po rozwodach, obydwaj – jak mówią o sobie – życiowi pechowcy skrzywdzeni przez swoje byłe żony. Były górnik i marynarz. Najpierw stracili pracę, potem własny kąt: kobiety odeszły razem z mieszkaniami. Dziś obydwaj pomieszkują w noclegowniach. W branży od kilku lat. Można powiedzieć, że to nurkowie starej daty. Nie wchodzą do śmietnika, kiedy ktoś inny w nim grzebie, zostawiają po sobie porządek i załatwiają się do plastikowych torebek, które natychmiast trafiają do kontenera.

Dziś ten staroświecki savoir-vivre jest coraz częściej w pogardzie. – I dlatego od jakiegoś czasu ludzie reagują na nas agresją – mówi Gustaw, były górnik dołowy. – Przeganiają, nawet tłuką ustawione butelki. Ja im się nie dziwię. Jak można zostawić po sobie bałagan w śmietniku albo paskudzić we własnym miejscu pracy?!

Niektórzy z nowej fali miejskich zbieraczy to alkoholicy w skrajnym stadium choroby. Są w stanie pozostawić pobojowisko, które można czasem porównać ...