POLITYKA

Niedziela, 25 sierpnia 2019

Polityka - nr 2 (2) z dnia 2008-10-29; Niepodległość 1918; s. 87

Oficerowie gruzińscy

Po upadku w marcu 1921 r. niepodległego państwa gruzińskiego, ponownie zaanektowanego przez Rosję, tym razem bolszewicką, niemal cała jego elita polityczna i wojskowa zmuszona została do emigracji. W pierwszych latach tułaczki miejscem ich pobytu stał się Konstantynopol. Tkwili tam bezczynnie, w coraz gorszej sytuacji bytowej. W tym stanie rzeczy władze rządu Republiki Gruzińskiej na wychodźstwie zwróciły się o zgodę na przyjazd części korpusu oficerskiego i podoficerskiego do Polski – jako że oba państwa nadal łączył zawarty w kwietniu 1920 r. sojusz wojskowy. Delegat rządu RP w Konstantynopolu, po konsultacji z Warszawą, wyraził na to zgodę.

Niezależnie od relatywnie wysokich kosztów tego przedsięwzięcia, władze RP uznały je za celowe, zgodne z tradycją dotychczasowych stosunków polsko-gruzińskich, jak też ze strategią polskiej polityki wschodniej, dla której każde osłabienie zagrożenia ze strony Rosji traktowano jako podniesienie poziomu bezpieczeństwa państwa. Jak skonstatowano, antybolszewicko zorientowana gruzińska inteligencja wojskowa, odpowiednio przeszkolona, stwarzała szansę na odbudowę w przyszłości niepodległej ...