POLITYKA

Sobota, 24 sierpnia 2019

Polityka - nr 46 (2530) z dnia 2005-11-19; s. 4-14

Raport

Joanna Solska

Opiekuńcza inaczej

Od obietnic Polski bardziej opiekuńczej nowy rząd przechodzi do czynów. Za urodzenie dziecka premier obiecał tysiąc złotych becikowego, urlopy macierzyńskie będą wydłużone o miesiąc, mają być ulgi podatkowe dla biedniejszych rodzin, a milion dzieci zostanie objętych programem dożywiania. Nadzieje na pomoc państwa – tak rozbudzone w czasie kampanii wyborczej przez braci Kaczyńskich – przyspieszają tykanie bomby, którą podłożyli oni pod własny rząd. Nasza polityka socjalna jest bowiem już prawie tak kosztowna jak w opiekuńczej Szwecji. Nie przypadkiem premier zabrania pytać, skąd wziąć pieniądze na kolejne pomysły. Niestety, bardziej socjalna Polska być nie może. Z pewnością jednak powinna być opiekuńcza inaczej.

PiS ma dzisiaj pełnię władzy i może zrobić wszystko. Tyle że cokolwiek zrobi – zawiedzie. Każdy z jego wyborców zapewne inaczej rozumie hasło Polski bardziej socjalnej, raczej jednak niewielu sądzi, że w niej straci. Dlaczego mieliby stracić, skoro tak łatwo znaleźć argumenty, że nasze państwo nie pomaga tym, którym naprawdę powinno? Według GUS przecież aż 12 proc. rodaków nie osiąga nawet dochodów równych minimum egzystencji.

Jego wysokość oblicza Piotr Kurowski z Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych. – W gospodarstwach jednoosobowych wynosi dziś 371 zł miesięcznie, w dwuosobowych – 306 zł na głowę. W rodzinach z dziećmi poziom tego minimalnego dochodu powinien rosnąć wraz z nimi. Dysponując takimi dochodami nie umiera się z głodu, ale też nie funkcjonuje w życiu społecznym. Pieniędzy brakuje bowiem zarówno na kulturę, jak sport czy wypoczynek. Taki stan, jeśli nie jest przejściowy, grozi wykluczeniem społecznym. Tymczasem ponad cztery miliony obywateli Polski nie sięga nawet tak nisko ustawionej dochodowej poprzeczki. Kto ...