POLITYKA

Niedziela, 18 sierpnia 2019

Polityka - nr 8 (8) z dnia 2019-06-12; Pomocnik Historyczny. 4/2019. Dzieje Japonii; s. 86-90

Ewa Pałasz-Rutkowska

Otwarcie i modernizacja

Po ponownym otwarciu granic w Japonii odtworzono cesarską władzę, a kraj poddano intensywnej modernizacji, równoważąc ją postulatami wzmocnienia ducha japońskości. Państwo weszło na drogę mocarstwowości.

Otwieranie granic. Od XVIII w. Japonia zaczęła pogrążać się w kryzysie gospodarczym i społecznym, co wynikało ze złej polityki ekonomicznej, nastawionej na rolnictwo, a ignorującej handel, z rygorystycznie przestrzeganego podziału klasowego, który hamował naturalne procesy rozwoju, oraz z izolacji kraju (art. s. 32), która ograniczała wolny handel i wymianę międzynarodową. Kryzys spotęgowało zagrożenie z zewnątrz – na przełomie XVIII i XIX w. państwa zachodnie zaczęły domagać się od Japonii nawiązania kontaktów handlowych. Ostatecznie w obawie przed utratą suwerenności Japonia uległa i otworzyła granice – w latach 1854–66 nawiązała stosunki ze Stanami Zjednoczonymi, Wielką Brytanią, Rosją, Holandią, Francją, Portugalią, Prusami, Szwajcarią, Włochami i Danią. Układy, które wtedy zawarto, w większości były nierównoprawne – Japończycy nie mieli tych samych praw co cudzoziemcy, np. prawa eksterytorialności.

Wypędzić barbarzyńców, obalić bakufu. Gdy cudzoziemcy zostali ponownie wpuszczeni do Japonii, nasiliły się akty terroru pod hasłem wypędzenia barbarzyńcó...