POLITYKA

środa, 24 kwietnia 2019

Polityka - nr 5 (2590) z dnia 2007-02-03; s. 4-11

Raport

Paweł WalewskiEdyta Gietka

Pozytywni

Simon Mol, obywatel Czarnego Lądu, rozpętał na białym lądzie taką panikę, jakiej nie zrobiła żadna kampania uczulająca na HIV/AIDS. Od kilku tygodni, w rytm doniesień prasowych o sympatycznym uchodźcy, który zakażał partnerki, ludzie intensywnie analizują swoje seksualne życiorysy.

Ta histeria obnażyła przy okazji właściwie zapomnianą już u nas prawdę, że HIV jest nie tylko w Afryce.

Z forum HIV: „Trzy tygodnie temu miałem stosunek z dziewczyną, którą znałem kilka godzin. Ma męża, wyrwałem ją w sklepie, jest ekspedientką”. „Jestem pewna, że się zakaziłam. Był z grupy ryzyka. Po miesiącu miałam ciężką chorobę, nadżerkę w jamie ustnej, wysypkę i gorączkę. Lekarz mówił, że to różyczka. Minęły 3 lata. Z obecnym chłopakiem też nie stosowaliśmy zabezpieczeń. Miał taką samą wysypkę. Najbardziej się boję, że mogłam zakazić co najmniej dwie osoby. Mój były chłopak chce wziąć ślub. Właśnie się dowiedziałam, że ma problemy ze zdrowiem”. „Od wyskoku do agencji minęło 9 tygodni. Żyję w stresie, a tu trzeba pisać pracę magisterską”. „Dziś się dowiedziałem. Zacząłem wszystkich wokół nienawidzić, a najbardziej tej k... y, która mi to zrobiła”.

Punkty anonimowego testowania w całym kraju pękają w szwach. – Ludzie, którzy ...

Co to HIV, co to AIDS?

HIV (Human Immunodeficiency Virus, czyli ludzki wirus niedoboru odporności) przenosi się przez krew, spermę, płyn przedejakulacyjny, wydzielinę pochwy, kobiece mleko. Niegroźny jest pot, mocz, łzy i ślina (jest w niej tak mała ilość wirusa, że do zakażenia potrzeba byłoby co najmniej kilkunastu litrów; w przypadku krwi – tylko 2–3 kropelki). Wirusa nie przenoszą owady ani pasożyty. Możesz się nim zakazić podczas kontaktów seksualnych z zakażoną osobą oraz korzystając z zabrudzonych nim igieł i strzykawek. Zakażona matka może zakazić swoje dziecko podczas ciąży, porodu i karmienia piersią (specjalna kuracja minimalizuje to zagrożenie do 1 proc.). Zakażenie wirusem nie wywołuje początkowo żadnych dolegliwości, nie daje też żadnych zmian w rutynowo wykonywanych badaniach laboratoryjnych.

AIDS (Acquired Immunodeficiency Syndrome, czyli zespół nabytego niedoboru odporności) jest chorobą powstającą na skutek spadku odporności organizmu w wyniku wieloletniego zakażenia HIV. W przebiegu AIDS dochodzi do gwałtownego spadku odporności i pojawienia się groźnych chorób w różnych narządach: np. mięsaka Kaposiego na skórze, chłoniaków, gruźlicy, zapaleń płuc.

Zakażenie wirusem HIV nie jest równoznaczne z zachorowaniem na AIDS.

Z wynikiem dodatnim

Test na obecność wirusa to laboratoryjne badanie krwi, które stwierdza, czy w organizmie pojawiły się przeciwciała przeciwko wirusowi HIV. Aby wynik był miarodajny, musi upłynąć od 1,5 do 3 miesięcy od zakażenia, gdyż tyle czasu potrzeba na wytworzenie przeciwciał. Ujemny wynik testu po tym okresie oznacza, że nie wykryto zakażenia HIV. Dodatni wynik – że, niestety, takie zakażenie wykryto. Ale uwaga: to jeszcze nie jest AIDS i na podstawie samego wyniku testu nie da się określić, czy zakażony kiedykolwiek zachoruje. Wszystko będzie zależało od naturalnej odporności danego organizmu. Do wykonania testu nie powinny skłaniać dopiero niepokojące objawy (gorączka, biegunka), ale sama świadomość ryzykownego zachowania. Żadnej osoby zakażonej HIV nie można poznać po wyglądzie.

Czego nadal nie wiemy

Przede wszystkim: jak ostatecznie usunąć go z organizmu. Za pomocą dostępnych leków można kontrolować przebieg zakażenia, ale wirus wciąż drzemie w zaatakowanym ustroju i w każdym momencie może się uaktywnić. Dotychczasowe badania nie przyniosły także sukcesu w wynalezieniu szczepionki, która mogłaby infekcję leczyć lub jej zapobiegać. HIV wciąż się zmienia, powstają jego nowe kopie. Ostatecznie więc nie wiadomo, kiedy uda się opanować epidemię.

Czym się leczy

Leki stosowane w kuracji AIDS nazywa się antyretrowirusowymi (ponieważ HIV należy do tzw. retrowirusów) i jest to zazwyczaj kilka preparatów podawanych jednocześnie. Nie wyleczą nikogo z AIDS, ale spowalniają jego przebieg i przedłużają życie. Trzeba je przyjmować regularnie i w odpowiednich porach. W przeciwnym razie wirus może się uodpornić na kurację i łatwo wymknie się spod kontroli. Ponieważ żaden z obecnie stosowanych leków nie usuwa HIV z organizmu, trzeba je przyjmować do końca życia.

Decyzję o rozpoczęciu leczenia podejmuje się indywidualnie – u osób z objawami świadczącymi o infekcji (niewyjaśnioną gorączką, nocnymi potami, pleśniawkami jamy ustnej) lub kiedy o zakażeniu świadczą złe wyniki badań laboratoryjnych krwi (np. niski poziom komórek odpornościowych).