POLITYKA

Wtorek, 11 grudnia 2018

Polityka - nr 6 (2336) z dnia 2002-02-09; s. 23-25

Kraj

Marcin Meller

Profesor w leasingu

Marek Belka: zdolny ekonomista, który zaraził się polityką

Właśnie skończył 50 lat. Już raz był wicepremierem i ministrem finansów, ale dopiero teraz jego gwiazda rozbłysła na dobre. I na złe. Potrafi zirytować w telewizyjnych wystąpieniach, zyskuje przy osobistym poznaniu. Gruntownie wykształcony profesor ekonomii o dość ciętym języku. Pragmatyk z dość wyraźną awersją do wszelkich ideologii, ale do końca w PZPR.

Kiedy orientuje się, że dziennikarz przychodzi na rozmowę nie o sprawach gospodarczych, lecz o nim samym, stwierdza: – Ubolewam, że się pan podjął takiego bzdurnego zajęcia.

Bogusław Grabowski, członek Rady Polityki Pieniężnej, niedoszły AWS-owski premier: – Elokwentny. Bardzo dobry ekonomista. Nie jest wąsko skoncentrowany na swoich badaniach, pewnie dlatego trafił do polityki. Można z nim porozmawiać o wielu współczesnych problemach, o kulturze, o sprawach międzynarodowych. Co pamiętam jeszcze od studiów: jest otwarty na dyskusję i argumenty drugiej strony. Słucha, rzecz wyjątkowo rzadka u ekonomistów, o politykach nie wspominając. Reaguje.

Paradoksalnie, a może i nie, gdy przymierzał się po ostatnich wyborach do objęcia stanowiska, najostrzej zaatakowała go „Trybuna”: „Magnetyzm i blask władzy działa na ambitnych profesorów jak światło lampy na ćmy. Pod tym względem Marek Belka niczym się od Leszka Balcerowicza nie różni. Obydwaj panowie głęboko wierzą we własną wielkość i są utwierdzani w tym przekonaniu przez klakierów z »Wyborczej« oraz ...

Marek Belka (ur. 9.01.1952 w Łodzi), absolwent Wydziału Ekonomiczno-Socjologicznego Uniwersytetu Łódzkiego, profesor nauk ekonomicznych, stypendysta Fundacji Fulbrighta, Amerykańskiej Rady Towarzystw Naukowych oraz London School of Economics. W latach 1973–96 był pracownikiem naukowym w Katedrze Ekonomii UŁ, a następnie w Instytucie Nauk Ekonomicznych PAN w Warszawie i dyrektorem tej placówki (1973 – styczeń 1997). W latach 90. również funkcje doradcze w Ministerstwie Finansów, CUP i Ministerstwie Przekształceń Własnościowych, był także wiceprzewodniczącym Rady Strategii Społeczno-Gospodarczej przy Radzie Ministrów (1994–96). W lutym 1996 został doradcą ekonomicznym prezydenta, a rok później – wiceprezesem Rady Ministrów i ministrem finansów. W styczniu 1998 r. objął stanowisko szefa Zespołu Doradców Ekonomicznych prezydenta. Od października 2001 – minister finansów w rządzie Leszka Millera. Jest autorem kilkunastu książek i ponad stu artykułów naukowych o polityce monetarnej i spowodowanych gospodarką wolnorynkową zmianach w polskich przedsiębiorstwach.