POLITYKA

Sobota, 24 sierpnia 2019

Polityka - nr 13 (13) z dnia 2019-08-07; Pomocnik Historyczny. 7/2019. Dzieje Śląska czyli historia na pograniczu; s. 24-29

Tomasz Targański

Śląska dzielnica Piastów

W dobie piastowskiego rozbicia dzielnicowego zaczął kształtować się unikatowy dla Śląska charakter, a jego historia podążać innym niż reszta ziem polskich torem.

Rodowód Piastów śląskich. Ponieważ książę Bolesław Krzywousty został obdarowany licznym potomstwem, musiał uregulować stosunki władzy w państwie, by zapewnić mu ciągłość. Rozwiązaniem był akt sukcesyjny, nazywany również testamentem, uchwalony na jednym z wieców prawdopodobnie ok. 1117 r. Na jego mocy każdy z synów władcy otrzymywał osobną dzielnicę, która zapewniała mu odpowiednie dochody oraz prestiż. Najstarszy z potomków miał pełnić rolę księcia zwierzchniego i odpowiadać za jedność królestwa. Takie rozwiązanie nie było w ówczesnej Europie rzeczą niespotykaną. Przed Polską zasadę senioratu, na mocy której władza zwierzchnia w kraju należała do (kolejno) najstarszego z synów władcy, wprowadzono pod koniec XI w. w Czechach oraz na Rusi.

Po śmierci Krzywoustego w 1138 r. Śląsk trafił w ręce jego najstarszego syna Władysława, który był wychowywany na następcę i zdobywał doświadczenie polityczne u boku ojca. Władysławowi przypadła również tzw. dzielnica senioralna, czyli Małopolska, wraz ze zdobytym niedawno ...