POLITYKA

Sobota, 24 sierpnia 2019

Polityka - nr 13 (13) z dnia 2019-08-07; Pomocnik Historyczny. 7/2019. Dzieje Śląska czyli historia na pograniczu; s. 56-58

Maja Mozga-Górecka

Śląski barok

Sześć najciekawszych obiektów architektonicznych tego stylu (wybór autorski).

Śląsk w XVII w. był zdominowany przez protestantów i reformatorskie ruchy religijne, sięgnęła doń wojna 30-letnia, a z nią przemarsze wojsk, spustoszenia, epidemie i głód. Z tych powodów barokowa architektura, materializująca idee kontrreformacji, rozwijała się na tych terenach powoli. Ważną rolę w rekatolizacji Śląska i krzewieniu barokowych form odgrywał zakon jezuitów, który miał własnego wybitnego architekta Krzysztofa Tauscha. Inne zgromadzenia zakonne (przede wszystkim cystersi) przebudowywały istniejące kościoły, nadając im cechy baroku, i wznosiły nowe obiekty klasztorne (w Henrykowie, Lubiążu, Trzebnicy, Krzeszowie). Wcześnie, bo od lat 30. XVII w. przekształceniom w stylu barokowym ulegały siedziby arystokracji: w Białej Prudnickiej, Żyrowej na Opolszczyźnie, Głogówku czy Toszku. Jednak dopiero stabilizacja polityczna (podporządkowanie ziem śląskich Habsburgom po 1648 r.) przyniosła stopniowy rozwój gospodarczy i rozkwit baroku. Zaczyna się to późno, w latach 80. XVII w., a trwa po wojny śląskie i przejęcie Śląska przez króla pruskiego Fryderyka II ...