POLITYKA

środa, 26 czerwca 2019

Polityka - nr 6 (2691) z dnia 2009-02-07; s. 20-22

Kraj

Wiesław Władyka

Stół na okrągło

Dookoła tego Stołu biegamy już równo 20 lat. W polskim domu jest to wciąż najważniejszy mebel, nawet jeśli niektórzy ­najchętniej wyrzuciliby go przez okno.

Ostatnio Sejm, przez aklamację, przyjął uchwałę doceniającą znaczenie Okrągłego Stołu dla budowy polskiej demokracji, ale zaraz potem posłowie PiS, którzy za tą uchwałą zresztą głosowali (oraz zaprzyjaźnieni publicyści) przystąpili do rytualnego bębnienia po Stole. Niedawno zaś zorganizowana przez „środowiska niepodległościowe” okolicznościowa konferencja nosiła nazwę „Przezwyciężyć zmowę Okrągłego Stołu”. Skład typowy, pokrywający się z grupą największych wrogów Lecha Wałęsy.

Obrady Okrągłego Stołu odbyły się 20 lat temu, opowieści o nich nie mają jednak końca, bo wpisują się w zasadniczy spór o moralną i polityczną treść współczesnej Polski. Odpowiedź na pytanie, czy porozumienia Okrągłego Stołu były sukcesem Polaków i ich wkładem w dzieje powszechne XX w., czy wręcz odwrotnie – porażką, zdradą i zmarnowaną szansą – określa stosunek do III RP.

W konsekwencji także do tzw. IV RP – jako pomysłu zreformowania ułomnego państwa, zrodzonego z grzechu popełnionego na Stole. Gdyby przyjąć najczęściej ...