POLITYKA

Poniedziałek, 20 maja 2019

Polityka - nr 7 (2285) z dnia 2001-02-17; s. 18

Wydarzenia

Roman Frister

Szabla oliwna

Szaron dla „Polityki”: nie będzie pertraktacji w sprawie palestyńskich uchodźców

Kilka dni po wyborczym zwycięstwie do kancelarii Ariela Szarona wciąż jeszcze płyną kosze róż. Wiadomo jednak, jaka droga jest różami usłana – droga do koalicji z pokonaną Partią Pracy. Skrajna prawica czeka na ostateczne zerwanie pokojowych negocjacji. Niech sobie Arafat włoży do lamusa marzenia o wolnej Palestynie. Skrajna lewica liże rany i czeka na chwilę, gdy świat potępi politycznego awanturnika. Partie religijne wystawiły skromny rachunek: 250 mln dolarów na rabinackie szkolnictwo. Jeden z przyjaciół Szarona powiedział, że czas przenieść do siedziby nowego premiera napis wymalowany u wejścia na jerozolimski stadion Teddy, wsławiony burdami piłkarskich fanów. Napis ten głosi: „witajcie w bramach piekła”.

Do nieba daleko, do piekła mu się nie chce, więc na razie premier-elekt postanowił spędzić pierwszy tydzień w czyśćcu. Ariel Szaron pokonał Ehuda Baraka różnicą 62,4 do 37,6, ale jeszcze zanim policzono wszystkie głosy, wyciągnął przyjazną rękę – nie, nie do Arafata, lecz do zdruzgotanej wynikami wyborów Partii Pracy. Barakowi zaproponował tekę ministra obrony w swoim gabinecie, Szimona Peresa, laureata pokojowej Nagrody Nobla, predestynuje na stanowisko ministra spraw zagranicznych. Czy można sobie wymarzyć lepszy listek figowy na przykrycie przyszłej polityki? W chwili pisania tych słów przedstawiciele Likudu prowadzą intensywne rozmowy z przedstawicielami Partii Pracy na temat stworzenia rządu jedności narodowej. Szaron, ku zgorszeniu własnych towarzyszy partyjnych, jest skłonny szczodrze obdarzyć tekami i stanowiskami pokonanych wczoraj przeciwników. Natomiast jego „program pokojowy” wciąż jeszcze jest państwową tajemnicą.

Wydarzenia polityczne na Bliskim Wschodzie nigdy nie były wynikiem logicznych przemyśleń. Gdy kandydatura Szarona stała się faktem dokonanym, francuski rząd pospieszył zawiadomić architekta agresji na Liban, iż w Paryżu zawsze będzie persona non grata, nawet w charakterze turysty. W ubiegłym tygodniu ...