POLITYKA

Czwartek, 23 maja 2019

Polityka - nr 2 (2) z dnia 2015-02-04; Ja My Oni. Poradnik Psychologiczny Polityki. Tom 17. Pieniądze, urok i ułuda; s. 40-43

Pieniądze w rodzinie

Magdalena Kaczmarek

Szansa na sukces

Czy da się wychować dziecko na przedsiębiorcę

W czasach, gdy naukowcy i publicyści prześcigają się w mrocznych wizjach dotyczących przyszłego rynku pracy, zrozumiały jest niepokój rodziców, jak ich dzieciom uda odnaleźć się w przyszłych realiach. Starają się więc zapewnić potomstwu jak najlepszą edukację i szerzej – jak najlepsze przygotowanie, by w przyszłości mogło znaleźć dobrą, sprawiającą satysfakcję i dostatecznie dochodową pracę. Prognozy rozwoju gospodarczego nie pozostawiają jednak złudzeń – dobra szkoła nie wystarczy. Duża konkurencja w dobrze opłacanych zawodach specjalistów będzie wymagała nie tylko odpowiedniego zasobu wiedzy, ale też wielu tzw. miękkich umiejętności – samodzielności i umiejętności motywowania się, kreatywności, odporności na stres, tolerancji wobec pracy w zróżnicowanym kulturowo zespole czy motywacji do ciągłego uczenia.

Podobnie rzecz się ma z alternatywnym pomysłem: założeniem własnego biznesu i pracą na własny rachunek. I w tym przypadku formalna edukacja może być tylko w pewnym stopniu pomocna. Potrzebne jest coś, co zwykliśmy nazywać przedsiębiorczością. Zresztą ...

Z wychowania

Stosowanie się do poniższych rad nie da jeszcze gwarancji, że twoje dziecko zostanie przedsiębiorcą, ale na pewno nie zaszkodzi mu to w życiu (nie tylko zawodowym):

• Dbaj o edukację dziecka, ale nie tylko o tę formalną.

• Zachęcaj do nabywania wiedzy o rynku i umiejętności ekonomicznych (np. oszczędzania, zarabiania).

• Daj czas i przyzwolenie na rozwijanie hobby.

• Zapewniaj wiele okazji do bycia i pracy w grupie.

• Wspieraj w nauce umiejętności społecznych (np. nawiązywania kontaktów, przewodzenia innym, rozwiązywania konfliktów), ale nie wyręczaj go w tym.

• Pozwalaj na samodzielność i daj szasnę na popełnianie błędów.

• Wspieraj aktywną postawę dziecka wobec problemów.

• Oceniaj je nie tylko pod kątem osiągnięć (co się udało, a co nie), ale również samych działań i intencji.

• Zachęcaj do podejmowania – adekwatnego do wieku i poziomu dojrzałości – ryzyka. Nie trzymaj go pod kloszem i nie izoluj od wszelkich zagrożeń.