POLITYKA

Niedziela, 16 czerwca 2019

Polityka - nr 51 (2276) z dnia 2000-12-16; s. 16

Wydarzenia

Jacek Safuta

Szarża na Niceę

Polska – wielka, ale kłopotliwa

Po czterech dniach i długiej nocy w Nicei przywódcy Unii Europejskiej ustalili reguły gry w przyszłej Unii 27 państw. Przy okazji Polska pokazała, że nie chce być pionkiem na europejskiej szachownicy, choć zrobiła to w typowym dla siebie ułańskim stylu.

Wszystko zaczęło się od czwartkowego zlotu na najwyższym szczeblu – Unii, 13 krajów kandydujących i Szwajcarii. Potem przywódcy unijni zostali sam na sam z odpowiedzialnością za kształt Europy w nadchodzących latach. Szczyt w Nicei był drugim podejściem do reformy, która miałaby gwarantować sprawne funkcjonowanie Unii nawet po podwojeniu liczby członków. Trzy lata temu w Amsterdamie przeważyły partykularne interesy i poczucie, że poszerzenie to odległa przyszłość (wbrew deklaracjom o roku 2000). Tym razem przywódcy nie mogli sobie pozwolić na zwłokę. Nie tylko naraziłaby ich na zarzut szczytowej hipokryzji wobec kandydatów, ale zagroziłaby i tak już osłabionej walucie euro. Dlatego, uzgodniwszy mało ambitną reformę, szczyt zapewnił, że to wystarczy, żeby z chwilą jej wejścia w życie Unia mogła się poszerzać.

Przywódcy znowu odmówili wyznaczenia daty przyjęcia nas do Unii, ale wyrazili nadzieję, że pierwsi nowi członkowie będą uczestniczyć w następnych wyborach do Parlamentu Europejskiego. Odbędą się one w czerwcu 2004 r., czyli najlepsi powinni być w&...