POLITYKA

Poniedziałek, 24 czerwca 2019

Polityka - nr 51 (2276) z dnia 2000-12-16; s. 28-31

Kraj

Mariusz Janicki

Szeryf generalny

Minister sprawiedliwości Lech Kaczyński sprawuje urząd w imieniu brata Jarosława

Jest najpopularniejszym ministrem w rządzie Jerzego Buzka (32 proc. poparcia według OBOP), wyprzedza samego szefa gabinetu. Nieomal nie ma dnia, by nie pokazał się w kilku telewizjach, nie otworzył konferencji, nie zganił któregoś ze swoich lub cudzych podwładnych, nie pogroził przestępcom i ich obrońcom. Jedni biją przed nim pokłony, inni uważają za populistę, którego głównym zadaniem jest poprawa tanim kosztem marnego wizerunku AWS. Nie brak i takich, którzy twierdzą, że firma Bracia Kaczyńscy dostała po prostu nową posadę, zresztą zgodnie z wymyśloną przez siebie zasadą – TKM.

Kariera Lecha Kaczyńskiego zawiera w sobie liczne paradoksy i zwroty akcji. Niby w cieniu brata Jarosława, to Lech jednak obejmował ważne stanowiska: był szefem NIK, teraz jest ministrem sprawiedliwości i prokuratorem generalnym, kandydował na prezydenta pięć lat temu. Prawica od wielu lat prezentuje go szerokiej publiczności jako męża stanu, dla którego nie ma w kraju za wysokiej funkcji.

Jarosław Kaczyński nie może pochwalić się podobnymi osiągnięciami, a mimo to uważa się, że to on gra pierwsze skrzypce w tym duecie. Jarosław dawał Lechowi polityczne zaplecze, które długi czas miało znaczenie, z drugiej strony – wikłał go, z racji pokrewieństwa i podobieństwa, w wojny, na które Lech niekoniecznie miał ochotę. Ale też na tle nieposkromionego Jarosława Lech od pierwszego wejrzenia jawił się jako umiarkowany gołąbek, dawał mu zatem brat pozytywny kontekst. – Nie mam żadnych wątpliwości, kto z nas dwóch jest bardziej utalentowany i ma silniejszy charakter – mówi Lech Kaczyński. – Nawet podczas inwigilacji prawicy na początku lat ...

Lech Kaczyński, rocznik 1949, ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Asystent na Uniwersytecie Gdańskim (od 1971), następnie adiunkt. Od 1977 r. współpracownik Biura Interwencji Komitetu Obrony Robotników, od 1978 r. działacz Wolnych Związków Zawodowych. Doradca Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej w sierpniu 1980, potem członek Zarządu Regionu Gdańskiego „S”. Internowany w stanie wojennym (XII 1981–X 1982). Od 1988 r. członek Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie. Uczestnik obrad Okrągłego Stołu w zespole ds. pluralizmu związkowego.

Na II Zjeździe „S” wybrany na wiceprzewodniczącego Krajowej Komisji „S” (1990). Na III Zjeździe przegrywa wybory na przewodniczącego związku z Marianem Krzaklewskim (1991).

W latach 1989–93 najpierw senator, a następnie poseł. Minister stanu ds. bezpieczeństwa w Kancelarii Prezydenta (1991); prezes Najwyższej Izby Kontroli (1992–1995). Zarejestrowany jako kandydat w wyborach prezydenckich w 1995 r., rezygnuje z ubiegania się o ten urząd. Pracownik naukowy Uniwersytetu Gdańskiego oraz Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Od czerwca 2000 r. minister sprawiedliwości w rządzie Jerzego Buzka.

(opr. za PAP)