POLITYKA

Sobota, 25 maja 2019

Polityka - nr 13 (2291) z dnia 2001-03-31; s. 38-39

Świat

Artur Górski

Szpony czarnego orła

Dokąd sięga Wielka Albania?

„Wielka Albania” dla Albańczyków brzmi dumnie. Dla Serbów czy Macedończyków jest straszakiem: boją się, że terytorialne roszczenia sąsiadów nigdy nie będą miały końca. Albania jest tam, gdzie są Albańczycy; dziś walczą o Kosowo i zachodnią Macedonię, jutro ich bojówki zaatakują Czarnogórę, pojutrze Grecję?

W latach 30. dziewiętnastego wieku lord Robert Curzon napisał, że o Albanii nikt nic nie wie – nawet narody bałkańskie. Bo Albania jest pewnego rodzaju iluzją – bardziej mitem stworzonym przez Albańczyków niż historyczną rzeczywistością. Wielkim krajem, który nie istniał jako samodzielne państwo, a jeśli już pojawiał się na mapie Europy – to jako malutki kraj pomiędzy Jeziorem Skadarskim a Morzem Jońskim.

W czasie wojny w Kosowie pojęcie Wielkiej Albanii, chętnie wykorzystywane w mediach, oznaczało państwo Albanię, Kosowo i Metohię oraz niektóre regiony Macedonii. Jednak w minionych stuleciach marzenia Albańczyków walczących o niepodległe bądź w miarę niezależne państwo sięgały o wiele dalej. Albańczycy, potomkowie starożytnych Ilirów (język albański pochodzi od ilirskiego), plemienia, które zamieszkiwało ziemie dzisiejszej północnej Grecji, Albanii i części byłej Jugosławii, zawsze uważali, że historia nie była dla nich łaskawa. Do dziś popularna jest teza, że gdyby nie upadek Rzymu, gdyby nie wielowiekowa okupacja turecka, Albania byłaby częścią Italii. Rzymianie pozostawili po sobie w Albanii chrześcijaństwo. Tak, ...

Tagi

Albaniamapahistoria