POLITYKA

środa, 20 marca 2019

Polityka - nr 19 (3058) z dnia 2016-05-04; s. 70

Kultura / Afisz / Na ekranie

Janusz Wróblewski

Tańcząca prywatyzacja

2/6

#WszystkoGra, reż. Agnieszka Glińska, prod. Polska, 107 min

Za sprawą dwóch szalonych debiutów: „Córek dancingu” Agnieszki Smoczyńskiej oraz „#WszystkoGra” Agnieszki Glińskiej w naszej kinematografii nieoczekiwanie ożył gatunek musicalu. Odlotową horror-story o krwiożerczych syrenach rozpruwających gardła rozmaitym freakom w czasie stanu wojennego Smoczyńskiej udało się podbić serca amerykańskiej widowni na festiwalu w Sundance, gdzie – w przeciwieństwie do nadwiślańskich patriotów – kult dziwolągów, kampowej zgrywy, baśniowej otoczki znalazł zrozumienie. Reżyserce pomogła wyrafinowana gra z estetyką Sally Mann, Nan Goldin czy Diane Arbus – uwielbianych w kręgach nowojorskiej bohemy fotografek, a także odniesienia do malarstwa Aleksandry Waliszewskiej.

Tego drugiego dna, niestety, brakuje wodewilowi Agnieszki Glińskiej, który owszem zadziwia, ale nie hiphopową dynamiką, tylko niezbornie rozwlekłą, rachityczną fabułką oraz kompletnym brakiem polotu i dystansu. Glińska mierzyła wysoko, lecz m.in. z powodu nieistniejącego finału (z jakichś względów został wycięty) trudno określić, jak ambitny to był projekt. Temat jest ...

Skala ocen: 1 (dno) – 6 (wybitne)