POLITYKA

Wtorek, 23 października 2018

Polityka - nr 51 (2736) z dnia 2009-12-19; s. 102-106

Nauka

Karol Jałochowski

Upadek w górę

Rozmowa z Johnem Polkinghornem, brytyjskim fizykiem, który stał się pastorem i teologiem

Czy obecność Boga można dowieść naukowo? Czy Bóg, jeśli istnieje, wie wszystko? Czy jest wielkim programistą Wszechświata, a może wielkim zegarmistrzem? Jak godzi swoją nadprzyrodzoną moc z bezwzględnością praw fizyki? Urodzony w 1930 r. John Polkinghorne mierzy się z tymi problemami od kilkudziesięciu lat. W wyjątkowy sposób, bo ma on, niczym cząstka elementarna, charakter dualistyczny: jest fizykiem, który u szczytu kariery założył koloratkę. Należy do nielicznej grupy dobrych naukowców, którzy jednocześnie szczerze wierzą w Boga, mawia Richard Dawkins.

Polkinghorne studiował (Trinity College w Cambridge) matematykę, a potem fizykę. Współtworzył tzw. model standardowy. Przyczynił się do odkrycia kwarków. Pracował z gigantami – noblistami Paulem Diracem, Murrayem Gell-Mannem. Wychował wielkich – chociażby kosmologa Martina Reesa i fizyka Briana Josephsona.

Zwrot akcji nastąpił w 1982 r. Wtedy to, po dwóch latach spędzonych w seminarium Westcott House, Polkinghorne przyjął święcenia Kościoła anglikańskiego. Pracował jako wikariusz w robotniczej dzielnicy Bristolu i pastor w małej miejscowości w Kencie, po ...

Zobacz filmową rozmowę z fizykiem-pastorem na: www.polityka.pl/nauka