POLITYKA

Czwartek, 18 lipca 2019

Polityka - nr 16 (16) z dnia 2018-11-14; Ja My Oni. Poradnik Psychologiczny Polityki. Tom 32. Jak być wystarczająco dobrą rodziną; s. 70-73

MY. Ułożyć się w rodzinie

Eliza Koźmińska-Sikora

Widok z mostu

Dr hab. Lucyna Bakiera Dlaczego człowiekowi trudno zaakceptować starzenie się jego rodziców?

Eliza Koźmińska-Sikora: – Kiedy dorosły człowiek zauważa, że jego rodzice zaczynają się starzeć?
Lucyna Bakiera: – Trudno wyznaczyć jedną uniwersalną granicę, od której to spostrzeżenie nabiera znaczenia. Po pierwsze, nie ma jednej granicy wiekowej, bo procesy starzenia u różnych osób przebiegają w różny sposób. To również nie jest jeden moment, po którym taka świadomość jest przyjmowana, ale takich punktów zwrotnych jest zazwyczaj więcej. Te najbardziej znaczące to takie, kiedy dorosły widzi coraz mniejszą sprawność fizyczną rodziców, na przykład ograniczającą ich ruch, ale też sytuacje, gdy starzenie się zaczyna utrudniać rozmowę czy wzajemny kontakt. W każdym razie przychodzi ta chwila, gdy dorosły człowiek zdaje sobie sprawę z faktu, że rodzice są coraz starsi i zaczynają odchodzić. I świadomość tego nie musi, ale może być dla niego trudnym do zaakceptowania doświadczeniem.

Co ciekawe, w psychologii mało się na ten temat mówi. Skupiamy się na adaptacji osób starzejących się do starości. Zagadnienie, jak z procesem starzenia się rodziców ...

Rozmówczyni jest kierownikiem Zakładu Psychologii Rozwoju Człowieka i Badań nad Rodziną, Instytutu Psychologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.