POLITYKA

Sobota, 20 lipca 2019

Polityka - nr 1 (2536) z dnia 2006-01-07; s. 54-56

Kultura / Film

Adam Szostkiewicz

Witajcie w Narnii

Kto znużył się nieco przygodami Harry’ego Pottera, poczuje przypływ siły dzięki filmowi według baśni C.S. Lewisa „Lew, Czarownica i stara szafa’’. Ale będzie to siła duchowa, a nie magiczna, bo angielski autor należał do wielkich pisarzy chrześcijańskich XX w.

W pokoju moich dorosłych już córek do dziś wisi oprawiona w ramy mapa Narnii – baśniowej krainy, w której Lewis umieścił akcję swych książek dla dzieci. Siedmiotomowy cykl „Opowieści z Narnii” napisał w epoce sprzed Beatlesów i młodzieżowych telewizji muzycznych; pierwsza opowieść – ta, którą teraz sfilmował Andrew Adamson, wcześniej współtwórca kinowego przeboju „Shrek” – wyszła w 1950 r., końcowa „Ostatnia bitwa” w 1956. Joanne K. Rowling wydała pierwszy tom przygód młodego adepta sztuk czarodziejskich Harry’ego Pottera w 1997 r., prawie pół wieku po debiucie „Narnii”. Lewis nie pisał więc Narnii „przeciwko” Potterowi, a Rowling nie pisała swego cyklu, by przyćmić sławę baśni Lewisa.

Sława ta, choć wielka, szczególnie w świecie anglosaskim, gdzie „Narnię” przez lata czytano dzieciom do poduszki, współcześnie i tak zresztą zaczęła słabnąć. Sam Lewis nie zabiegał o wypuszczenie „Narnii” w wersji filmowej. Należał do ...