POLITYKA

Poniedziałek, 17 grudnia 2018

Polityka - nr 15 (15) z dnia 2018-10-30; Pomocnik Historyczny. 7-2018. Biografie. Lotnicy Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie; s. 46-49

Postacie. Wspaniała dwunastka

Jan M. Długosz

Witold Urbanowicz (1908–96)

Marzenie o samodzielnym pilotowaniu spełniło się dla niego nietypowo. W II RP rozpoczął służbę w eskadrze bombowej, ale kiedy zrzucił ćwiczebną bombę na dach domu przypadkowego rolnika (i po innych podobnych wyczynach), dowódca eskadry uznał, że lepiej się go pozbyć z jednostki, i wystawił mu skierowanie na kurs pilotażu.

Urbanowicz urodził się 30 marca 1908 r. we wsi Olszanka koło Augustowa w dawnym zaborze rosyjskim. Rodzice, pochodzący ze zubożałej szlachty litewskiej, prowadzili 30-morgowe gospodarstwo. W domu mimo szykan administracji rosyjskiej kultywowano tradycje patriotyczne; dziadek Witolda, mający wielki wpływ na jego wychowanie, w czasie służby wojskowej na Kaukazie zdezerterował z armii carskiej i przyłączył się do powstańczych oddziałów Osmana Szamila. Po przerwie spowodowanej I wojną światową Witold Urbanowicz podjął naukę w szkole powszechnej, później kształcił się w Seminarium Nauczycielskim w Suwałkach, gdzie uczestniczył w kursach przysposobienia wojskowego. Seminarium porzucił na rzecz Korpusu Kadetów nr 2 w Modlinie, do którego wstąpił w 1925 r. Maturę zdał w 1930 r. w wieku 22 lat.

Po sześciotygodniowym kursie unifikacyjnym w Szkole Podchorążych Piechoty, 15 października 1930 r., został ...