POLITYKA

środa, 20 marca 2019

Polityka - nr 6 (6) z dnia 2011-06-01; Pomocnik Historyczny. 1941. Operacja Barbarossa. Wojna między Hitlerem i Stalinem; s. 51-55

Od sierpnia/września ‘39 do czerwca ‘41

Jacek Tebinka

Z punktu widzenia Anglosasów

Gdy kontynent europejski legł u stóp Adolfa Hitlera, sprzymierzonego z Józefem Stalinem, kluczowymi postaciami w dziele przeciwstawienia się Niemcom stali się premier Wielkiej Brytanii Winston S. Churchill i prezydent USA Franklin D. Roosevelt.

Wojna z Hitlerem, oferta dla Stalina.

Jeszcze rok wcześniej wydawało się, że kariera polityczna tego konserwatysty, a wcześniej liberała skończyła się. Wybuch wojny i słabe przywództwo Neville’a Chamberlaina wraz z porażką brytyjską w Norwegii wyniosły jednak Winstona S. Churchilla do władzy. Ten zaciekły antykomunista był co najmniej od końca 1938 r. zwolennikiem poglądu że bez współpracy ze Związkiem Radzieckim nie uda się powstrzymać ekspansji Hitlera. Od sierpnia 1939 r. przebieg wypadków zdawał się jednak zaprzeczać jego nadziejom. Józef Stalin nie zamierzał dać się wciągnąć do wojny z Trzecią Rzeszą, której potęgi się obawiał. Wybrał podział stref wpływu z Hitlerem w Europie Wschodniej i pomógł mu w agresji na Polskę, a następnie w dokonaniu jej rozbioru (art. s. 47). W Londynie postrzegano działania ZSRS jako całkowicie realistyczne, mające na celu, poprzez pozorną neutralność, wyciągnięcie jak największych korzyści, podczas gdy wielcy antagoniści osłabiali się wzajemnie.

Dla przyszłego zwycięstwa nad ...