POLITYKA

Czwartek, 20 czerwca 2019

Polityka - nr 4 (2229) z dnia 2000-01-22; s. 82

Listy

Zapomniane zarazy

Autor z troską przedstawił (POLITYKA 50/99) istniejący stan w zakresie profilaktyki chorób zakaźnych w Polsce. Ukazał jego mankamenty, wynikające zwłaszcza z braku polityki zdrowotnej państwa. Niemniej zawarł również uwagi, które niejako wbrew jego intencji mogą się przyczynić do wzrostu negatywnych opinii o szczepieniach przeciwkrztuścowych.

Szczepionka pełnokomórkowa (DTPw) przeznaczona jest do szczepienia podstawowego dzieci od 7 tyg. życia do ukończenia 2 lat. Dzieciom z niewykonanym w terminie szczepieniem podstawowym przeciw błonicy, tężcowi i krztuścowi, przy braku przeciwwskazań do szczepienia szczepionką pełnokomórkową, można ją podawać do ukończenia 3 lat.

Główne zainteresowanie bezpieczeństwem szczepionki nie sprowadza się do częstych, a przy tym łagodnych, miejscowych czy uogólnionych odczynów poszczepiennych, lecz skupia się na rzadkich, ale poważnych reakcjach przypisywanych DTPw. Obecną wiedzę na ten temat można podsumować następująco:

1. Szczepionka pełnokomórkowa może być przyczyną zaczerwienienia skóry, bolesnego obrzęku w miejscu wstrzyknięcia, gorączki, drgawek gorączkowych, długotrwałego płaczu. Nie jest przyczynowo związana z zespołem nagłej śmierci, ...