POLITYKA

Poniedziałek, 27 maja 2019

Polityka - nr 23 (2810) z dnia 2011-06-01; s. 48-50

Świat

Krzysztof Szymborski

Zaszywanie ran

Interwencja międzynarodowa była zbyt późna i słaba. Wymordowano tu prawie milion ludzi. Dziś Rwanda przezwycięża nienawiść.

Szanowni Państwo, lądujemy na Międzynarodowym Lotnisku w Kigali. Prawo Rwandy zabrania importu i używania plastikowych toreb. Jeśli posiadają Państwo takie w bagażu podręcznym – proszę pozostawić je w samolocie”. Taki komunikat wita przylatujących do Rwandy. Początkowo nie zwróciłem na niego uwagi, ale z upływem dni zalecenie nabierało symbolicznego znaczenia.

Rwanda, o której istnieniu jeszcze przed 20 laty mało kto poza afrykanistami wiedział, zyskała międzynarodową sławę – tę najbardziej złowrogiego rodzaju – w 1994 r. Wtedy rząd kraju podjął próbę ostatecznego rozwiązania problemu etnicznej mniejszości Tutsi; zastępy wspieranych przez rząd zabójców z Interahamwe (stworzona przez ekstremistycznych nacjonalistów Hutu paramilitarna organizacja przywodząca na myśl bojówki hitlerowskie SA) zamordowały w ciągu trzech miesięcy 800 tys. mężczyzn, kobiet i dzieci (rząd mówi o ponad milionie zabitych, ale liczba ta może być zawyżona). Niektóre rzeki naprawdę były czerwone od krwi ofiar, a gdy zwycięskie oddziały dowodzonej przez ...