POLITYKA

środa, 19 czerwca 2019

Polityka - nr 41 (2726) z dnia 2009-10-10; s. 108-109

Ludzie i obyczaje

Tadeusz Olszański

Złoto polskie

12 października 1919 r. uważa się za dzień narodzin Polskiego Komitetu Olimpijskiego. 90 lat temu w Krakowie powołano Komitet Udziału Polski w Igrzyskach Olimpijskich. Na pierwszy złoty medal, Haliny Konopackiej, Polska czekała do 1928 r.

Ach, to pani gdzieś tam w Amsterdamie zdobyła dla nas złoty medal! To dobrze! To służy Polsce!” – mówił marszałek Józef Piłsudski, z niedowierzaniem patrząc na stojącą przed nim smukłą i urodziwą pannę. Jest 1928 r. i do rzadkości należy przyjmowanie przez głowy państwa sportowców, nawet zwycięzców olimpijskich igrzysk. Piłsudski docenia jednak znaczenie tężyzny fizycznej oraz każdego międzynarodowego sukcesu odrodzonego niedawno państwa. Więc przyjmuje w Belwederze pierwszą w naszych dziejach mistrzynię olimpijską (w rzucie dyskiem), pannę Halinę Konopacką, aby zachęcić młodzież do pójścia w jej ślady. Zwłaszcza że w 1920 r. nie wzięliśmy udziału w igrzyskach ze względu na wojnę z bolszewikami i choć 4 lata później w Paryżu rotmistrz Adam Królikiewicz zdobył w jeździectwie brązowy medal, a kolarze srebrny w wyścigu drużynowym na 4 tys. m, to jednak złota nie było. Halina Konopacka na całe życie zapamiętała ...

Nasi naj

Pierwszym prezesem PKOl został w 1919 r. książę Stanisław Lubomirski. Reprezentanci Polski wzięli udział w 19 letnich i 20 zimowych igrzyskach olimpijskich. Zdobyli w sumie 63 złote, 83 srebrne, 123 brązowe, razem 269 medali. Najwięcej, aż siedem (trzy złote, dwa srebrne, dwa brązowe), zdobyła Irena Kirszenstein-Szewińska na igrzyskach od 1964 do 1976 r. oraz Robert Korzeniowski – cztery złote medale (1996–2004). Pierwszym, który zdobył dwa złote medale na jednych igrzyskach, był Witold Woyda, który w 1972 r. triumfował w indywidualnym i drużynowym turnieju w szermierce na florety.