POLITYKA

Sobota, 24 sierpnia 2019

Polityka - nr 13 (13) z dnia 2019-08-07; Pomocnik Historyczny. 7/2019. Dzieje Śląska czyli historia na pograniczu; s. 20-23

Tomasz Targański

Znikający punkt

W X w. na Śląsku zaczęły krzyżować się interesy Czech, Polski i cesarstwa; region pełnił rolę bufora i wymykał się władzy ościennych potęg.

Śląsk plemienny? Dzieje Śląska we wczesnym średniowieczu, a w szczególności okoliczności przybycia na te tereny Słowian, otacza mgła niejasności oraz przypuszczeń. Najdokładniejszych, wydawałoby się, danych o ich osadnictwie na tych terenach dostarcza spis sporządzony w połowie IX w. przez tzw. Geografa Bawarskiego, czyli jednego z mnichów z klasztoru St. Emmeran. Wymienia on zamieszkujących śląskie regiones: Dziadoszan na północnym zachodzie, Ślężan w środkowej części, Opolan na wschodzie i Gołęszyców na południowym zachodzie. W swym spisie podaje również dokładną liczbę grodów, którą dysponowało każde plemię. I tak najpotężniejsi mieli być Dziadoszanie (20 grodów) oraz Ślężanie (15). Późniejszy dokument cesarza Henryka IV z 1086 r. uzupełnia tę wiedzę o informacje na temat plemion Bobrzan i Trzebowian.

Na podstawie tych właśnie źródeł kolejne pokolenia historyków stworzyły obraz Śląska jako terytorium składającego się ze skupionych wokół większych osad organizmów plemiennych, które później ...